صبح شده بود وبوي گند اتاق رو ضد عفوني مي كرد و رنگ سفيد تشك به قهوه اي سوخته مي زد و چشمهاش هي با دس ماليد و كله اش رو كرد زير لحاف و هي بو كشيد ، كشيد . حرف و خنده رو لبش پاورچين مي دويدند (( مرگ خوب براي همسايه ، گوز همسايه بد بو و مال من شاهكاره ،بو بكشم هدر نره و نفس عميق با بيني . ديشب با يه وبلگ تصادف كرده بود و چشهاش متورم شده بود و …

چند وقتي بود كه مي خواست مطلبي در مورد روشنفكري و خاله زنكي بنويسه جرقه اش هم از خواندن نقدي بر همه چيز در وبلاگ سيامك مهاجري خورده بود. سيامك در اين مطلب الواح شيشه أي رضا قاسمي رو نقد كرده بود و به رضا قاسمي مي گفت كه فاقد تحليل درست در مورد مسايل سياسي وبيشتر حرفهاي ماهواره هاي خارج از كشور رو لقلقه مي كنه !

چيزي كه جالب بود اينكه رو شنفكران كه خود داد رعايت حوزه خصوصى و گفتمان ويه مشت اراجيف ديگر كه من راوي سوم شخص بي طرف نمي فهمم ، مي دهند بيشتر از ديگر اقشار مردم خاله زنكن!

فكر مي كرد … مي كرد… مي كرد … و روي الواح شيشه اي رضا قاسمي با (( نقدي بر همه چيز )) سيامك مهاجري لواط كرد

تاق (صداي بشكن يا سق زدن)

ـ عجله نكن ای كيو سان زنگ تفريح

فهميد ! دريافت !

شالوده شكني و شكستن ساختارها يكي از ويژگيهاي اساسي روشنفكر جماعت و پس از مدتي انديشه هايشان مبدل به يك دگم و سا ختار مي شود در واقع حوزه خصوصي و بسياري ديگر از مفاهيم ديگر ، كه عوام الناس احمق مثل همين راوي سوم شخص احمق نمي فهمند ، برا روشنفكر مبدل به تابو و بسمت دگماتيسم و ساختاري شدن حركت مي كنند و روشنفكر كه هميشه در عطش شكستن ساختارهاست خود به دست خود اين ساختار را مي شكند و در أي هنگام روشنفكري مي شود يه مشت حرفهاي …

كافه نادري شلوغ است اينجا بايد رفتارت رو كنترل كني كه مبادا بهت بگن عوام ، لمپن و … دو نفر سر ميز نشستن و بوي پيپ با توتون كاپيتان بلاك همه جا رو گرفته و دود حلقه حلقه مي شود بالاي سرشان بايد سيگار رو كه پك مي زني يه دستت زير چونت باشه و چشهات خيره كني به سقف ، بايد پك غليظ بزني

ـ در مورد رابطه فروغ با ابراهيم گلستان چيزي خوندي ؟

ـ از نظرگاه ساختاري در اين باز نمايي صرف از امر واقع / عيني / هرمنوتيكي باز توليد روابط سوژه نرينه سالار در برابر سوژه پسا استعماري غايب / حاضر / انقلابي / ابژه شده رولوشنيسم رخداد پديداري بازتوليد شده گشودگي اثر و مفسر / هرمنوتيكي اتفاق / پديدار باز ساخت مي شود

ـ نامه هاي فروغ به پرويز شاپور تجديد چاپ شده

ـاز باز توليد / ياز نمايي عرمنوتيك واقع بودگي فروغ / شاپور در سير تكاملي خطي / نقطه اى امتزاج افقهاي ماحصل ديالوگ اثر/ مفسر و يا پديدار / رخداد بود

خلاصه سرتون درد اوردم بخشي از ريقش رفت تو صفحه پيامهاي وبلاگ ادبيات محض و…

فريادش گل كرده بود و كلمات سرازير مي شدند سوپي همراه لوبيا و پوست گوجه فرنگي…

(( سوسك بچه اش از ديوار بالا مي رفت بهش گفت قربون پر و پاچه بلوريت چه كپلي / چه كوني / چه لا پايي /و چي چي چي …

نمي دونم دو تا كتاب از بارت و فوكو خوندي آدم شدي گوز به شقيقه ربط مي دي و از اين حرفها يواش يواش كه چه عرض كنم تند تند داشت مي شد چيزي كه ما بهش …

خلاصه حاصل لواط كردن روي الواح شيشه أي رضا قاسمي با نقدي بر همه چيز سيامك مهاجري شد بيرون روي و اسهال و پيام تو وبلاگ ادبيات محض، آقا ما نه الواح شيشه أي رو خونديم نه كتاب از بارت و فوكو فقط به من O.R.S بدهيد!

ـ خانم O.R.S داريد ؟

ـ آقا O.R.S داريد ؟

ـ پدر سگ مگه اينجا دارو خانه نيست / نمي فهمي توله سگ O.R.S مي خوام

(( دواي درد روشنفكري اين مملكت O.R.S قسمتهاي ديگه از نقدي بر همه چيز رو خوندم تعريف و تمجيد از داستان معصوم اول و دوم و چهارم گلشيري كه بهترين رئا ليسم جادويي ايران و گلشيري غنا بخشيده))

ـ خانم شما كه چس و فس مي كنيد O.R.S داريد؟

و حالا كتي به اين فكر مي كند كه او جاي سيامك ايستاده و او جاي كتي و از يك اديب توقع دارد علامه دهر باشد تحليل دقيقي در مسايل سياسي داشته باشد و… سيامك هنوز درگير فراروايت روشنفكريست و حتي از ياداشت ها يا الواح شيشه اى رضا قاسمي نمي گذرد البته تقد رضا قاسمي جاي خود و بزودي در اين مورد خواهم نوشت ولي نقد من با آثار وي سر و كار دارد و بررسي ساختار ادبي رضا قاسمي سيامك بهتر بود مسايل و ديدگاههاي سياسي رضا قاسمي رادر رمانها و داستانهاي كوتاه ( چاه بابل و همنوايي شبانه… ) او جستجو كند و به نقد ادبي آنها بپردازد تا درد دلهاي يك نويسنده!

ـ خانم در مورد سيامك زياد حرف زدم چايي رو بيار ديرم شده توش O.R.S هم بريز!

 

نويسنده: محمد شريف بی خوف

تقديم به تمام زنان يخ زده ايران

                                                         (( وير،گول))

 

آب هل هلكی از ترس ميرآب خودش می ريخت بيرون حوض پاي گلها و درختها و خورشيد نورش زوری از لا به لای شاخ و برگ درختها ولو ميكرد رو ايوون تو صورت معصومه خانم و او فرياد می زد بيا تو پدر سوخته ديگه خسته شدم. اما صدايش در ميان چك چك آب گم می شد. همه اون اندام ظريف و چشمهای درشت و مژه های بلند خلاصه كرد به يه چشم ورقلمبيده و دو تا دندونای خرگوشی سفيد كه باهاش چادرش را گاز می گرفت.

همانطور كه باد چادر را در تنش پيچ وا پيچ می داد گوش بچه را پيچيد و آلوس ،آلوس نگاكنون پارس كرد :

ـ پدرسگ تو از كمر كدومشون افتادی !؟… بدو… بدو!

توي عمق چشمهاش معصوميت يه سگ خوا بيده بود . واسه همين بود وقتی صداش بلند مي كرد شبيه زوزه سگ ولگرد بود و عصبانی كه ميشد پاچه همه رو مي گرفت.

قلم در دستانش می سريدو كلمات مثل رمل و اسطرلاب كنار هم چفت و بست می شدند تا تو دفترچه خاطراتش بنويسه : (( تاريخ كشتارگاه اراده آدمی ست)) و بعد هم تعبير و تفسير بكنه بشاش به گذشته تا رها شی!

كاغذهای دفترچه خاطراتش موج برداشته بود و لكه لكه های زرد مثل كفهای رو موج دريا بر خط خطيهای كاغذ سوار ميشدند چون عادت داشت هر روز توي كتاب تاريخ سلسله معصوميه چيزي نقش بزنه و همونجا ادرار كنه و بعد هم می ذاشت تو آفتاب تا خشك بشه و كلمات عين آب دهن مرده رو هم ديگه غش می كردند.

با جيغ زنگ شاش بند شد و بند دلش پاره شد. شبيه حيوونی كه آليزك می اندازه از جا جست و بند شلوار گل منگليش را سفت كرد و از سرسرای خانه گذشت تا به دالان تاريك كه به در خانه مي رسيد پا گذاشت. نور تيزی از لای درز در سرك می كشيد و رد پايی شبيه ادرار بر جا گذاشته بود.

معصوم گل روسريش را درست كرد و معصومانه گفت بله!

صداي گليل در پيچ دالان ترك ،ترك می شد.قلب معصومه همانند بازار مسگراشروع به قيل و قال كرد انگار قلم زنی بر قلبش نقش گذشته ميزد.

قلم ميزد تاريخ او وسطش ويرگول می گذاشت:

((تار،يخ))

به نظر او سرتاسر تاريخ تار با فته ای از يخ بود كه آدمها را منجمد می كرد و او به تركی بهش مي گفت : يخ!*

در كه باز شد ادرار نور باريدن گرفت. هيكل گنده گليل خانم با يه جفت چشم آماهيده و دو تا سينه آماسيده كه زور زوركی چپونده بود تو پيرهنش مثل صاعقه زدها جلوی چشمهای معصومه بود.

ـ سال پيش دختر خاله امسال خاله بی خاله، كجايی دختر گدا معتبر شد از خدا بی خبر شد

ـ گله هات بسرم باشه عروسی پسرم ، بيا تو

گليل خانم از پشت شبيه بشكه ای شده بود كه يه طالبی بذارن رو درش.

ـ از خدا پنهون نيست از تو چه پنهون، داش سميع فرستادم پي ات تا جواب بگيرم .تو مهره مار داري دختر ، اينهمه دختر تو شهر اما گوش داش سميع كركر!

مثانه معصومه به ديوار دلش می كوفت و امانش را بريده بود. باز صحبت از گذشته و نقش قلم زن بر قلبش .

اين بار بيستمی بود كه سميع ازش خواستگاری می كرد و بوهايی از گذشته در مشامش تداعی می شد شبيه بوی نفتی كه به سقفها و ستونهای چوبي خانه زده بود تا از شر   موريانه ها در امان باشد و سميع هم مثل موريانه بر قلبش چنگ می انداخت.

معصومه من من كنان گفت:

ـ آخ گليل جون اينجوری كه نميشه، نمي خوام فردا پشت سرم حرف باشه كه نه چك زدن نه چونه عروس اومد تو خونه! باشه شب پنجشنبه تو و سميع بياين اينجا حرفامون می زنيم.

گليل هلهله ای كشيد و قند را در نعلبكی غرق كردو هورت چايی را بالا كشيد. لب و لوچه اش شبيه شتری شده بود كه چرخ ،چرخ آدامس ميجويد با گوشه چادرش دهنش رو پاك كرد و گفت:

ـ با دست پس ميزنی با پا پيش مي كشی ،خدا كنه اين دفعه آخر باشه!

معصومه گليل را تا دم در همراهی كرد و در را كه بست به پشت آن تكيه داد.برق چشمهای گليل بدجوری گرفته بودش.

بوي نفت و خش خش موريانه ها نمی گذاشت داخل اطاق بخوابد. روي ايوون خوابيده بود و چشمهايش را به آسمان دوخته بود،ستاره ها در آسمان خميازه می كشيدند تا شب پنجشنبه لحظات تنهاييش را گاز می زد. نيمه هاي شب از صدای خرناس بچه از خواب پريد بوي ادرار درد مثانه اش را بيادش آورد و كابوس ضربان قلبش را بالا برده بود انگار سميع و رحيم در قفسه سينه اش ميدويدند و عرقشان از مادگی معصومه بيرون ميزد و او زير لب تكرار مي كرد يخ! يخ! تاريخ يخ!

((ـ معصومه در دشتی پر از گل يخ برهنه غلت ميزند مردمك چشمش درست مثل ستاره های آسمان خميازه می كشيد و بالا می رفت، توك سينه هايش قنديل بسته بود و بر موها يش شبنم های فراوان نشسته بودند، دستهايش را مشت كرده بود و جلوی دهانش با نفسش گرم می كرد و يخار دهانش دور سرش هاله ای درست كرده بود مثل تابلو مناليزا با پس زمينه كوههای آلپ. سميع و رحيم را می بيني كه بالاي سرش ايستاده اند و آرايش شاشيدن گرفته اند اما به جاي شاش گلوله هاي آتش می شاشيدند. معصومه دستش را در هوا مي رقصاند تا گلوله هاي آتش را بگيرد و شراره هاي آتش تا به تن معصومه مي خوردند مبدل به تكه های يخ می شدند.))

فانوس را از جا فانوسی برداشت، نور ديونه وار خودش را به اين سو و آن سو ميزد. برگها زير پايش خش خش می كردند. پاهايش بر حسب عادت به سمت گوشه دنج حياط می رفتند كه بخشي از گذشته اش را در آن چال كرده بود.درختان تبريزی در هم فرو رفته بودند، نسيمی ملايم مي وزيد و آنها را از هم جدا مي كرد انگار لبهايشان را از يك معاشقه داغ جدا می كردند.معصومه برگها را كنار زد،گلهای يخ اطراف سنگ گور روشنايی غم انگيزی داشت.

بر سنگ نبشته قبر چنين حك شده بود:

((رحيم مرد در ميان تار بافته ای از يخ))

فانوس را كه بالاي سر قبر گذاشت شلوارش را پايين كشيد و در حالي كه تكرار می كرد يخ! يخ! تاريخ يخ! شروع كرد به سنگ گور شاشيدن! قطرات شاش شبيه گلهای يخ از مادگيش بيرون می آمدند و به سنگ قبر كه مي خوردند پر پر ميشدند! دوست داشت تار بافته يخ را با گرمای ادرارش آب كنه، چقدر لذت داشت كه مي توانستی به بخشي از گذشته ات بشاشی!

فانوس چشمك مي زد كه وقت رفتن است و معصومه احساس مي كرد به سبكی كاه شده و موهايش در باد پرواز می كرد و ذهنش آرام گرفته بود و پلكهايش عين كلمات دفترچه خاطراتش به سمت پايين غش می كرد.

خورشيد نورش را نيمه جون پهن كرده بود رو ايوون و لاق،لاق قوطی كه آب بهش لگد مي زد. بچه شانه های مادر را تكان می داد و صداي مامان معصومه ،مامان معصومه كودك در ميان صداي آب و بوی نفت و بوی ادراری كه از رختخواب بلند شده بود گم شد.

* يخ در زبان تركي بمعنای ((نه)) است.

 

اين داستان در سايت سخن به ثبت رسيده و هر گونه برداشتی از آن منوط به اجازه مؤلف است

روشنگری خروج آدمی است از نا بالغی به تقصير خويشتن خويش.جرات دانستن داشته باش، اين است شعار روشنگری.

                                                                                      کانت

وبلاگ cafecomesh آمادگی کامل برای درج نقدها و نظرات و مطالب شما دارد.

نقدها و مقالات خود را می توانيد به e-mile زير بفرستيد.

mohammad_sh_bikhof@yahoo.com

بی تابانه در انتظار شما هستيم.

شعرها:

شعر از امين معروفی:

تيره ماه لبی را كه ز هر در سخنی می گويد

زير اين چنبره آبی ناساز كمان شكل

ديريست آزرده است

زير اين قوس قزح،زير اين جنبره آبی ناساز كمان شكل

زير اين گنبد مينوی زبانزد

زير اين ابر سپيد از سياهی بدتر

همه كس

داد لبی را كه ز هر در سخنی می گويد

ـآنكه آزرده خاطر شده از تيره ماه

زير اين چنبره آبی ناساز كمان شكل ـ

می برند از ياد، می برند از ياد

نه ياد او خاطره جاودان همه است

ياد او زنده جاويدان است

ليك ترس همه اين است

كه اين داد

اين فرياد

بنوازد طبل اين تيره ماه

بزند پنبه آبی ناساز كمان شكل

بكند ويران

بشكند ديوار سكوت

اين كه همه كس

داد لبی را كه ز هر در سخنی می گويد

زير اين چنبره آبی ناساز كمان شكل

می برنداز ياد،می برند از ياد.

شعر از علی خوش آهنگ:

هجمه باد در ميان ستونهای دژی سست آلود

و كبودی دژخيمانه چشمها را آشكار می كند

در پس خندهای چرك آلود

لبخندی تلخ بر گونه اى استخوانی

و اينك قهرمان تو را فرياد ميكند

برخيز،برخيز،برخيز

گقتيم: ماييم ،ماييم ،ماييم

ايستا در مكان

گفتيم تويی،تويی،تويی

خروشان در رود جاری زمان

كه اينك ما را نه يارای رفتن است و نه باز ماندن

ما اعدام شده گانيم در ساعت سكوت.

دبيرستان خوب دبيرستانی است كه به فرزندان خود درس پدركشی دهد.

                                                                                              شعار يک دانش آموز فرانسوی در می ۱۹۶۸ 

• درشاهراههای روشنفكری هر مرز و بوم گه گاه روشنفكرانی ظهور مي كنند كه انديشه های آ‎نها برای سالها ماندگار می شود و فراسوی زمان و مرزهای كشورشان انديشه می كنند.

• صادق هدايت بی گمان چنين روشنفكری بود . وی در حالی از ايدئولوژی و دوستان كمونيسم خود پرهيز ميكند كه روزگار اوج ماركسيسم است و روشنفكری و چپ گرايی قرابتی خاص دارند.

• هدايت به قول پوپر به جاي مهندسی كلی گرای اجتماعی ،مهندسی خرده گرايی اجتماعی را بر می گزيند و به نقد سنتها و خرافه پرستيها و لايه هاي پنهان زندگي اجتماعي ملت می پردازد و آنان را برای ورود به مدرنيسم آماده ميگرداند.

• هدايت با بينش و نگاهی متفاوت نسبت به مدرنيته ،خواستار مدرنيته اى كه فروغی،ملكم خان و تقی زاده كه نگارنده آن را مدرنيسم مقلد گرا مينامد،نبود.

• وی به واسطه آشنايی با جهان غرب و ادبيات اروپا و زندگی در پاريس و بلژيك گره هاي كور مدرنيته را شناخته و ديدگاهي انتقادي نسبت به آن پيدا كرد. به بيان ديگر مدرنيته صادق مدرنيسم انتقادي يا مدرنيسم شكاک بود.

• بر خلاف ديگر روشنفكران از قبيل فروغی و ملكم خان كه خواستار غرب گرايی بي چون و چرا  بودند و به جاي نقد سنتها و آمادگی لازم براي پذيرش مدرنيته،سنت را در زير آوار غرب مدفون ساخته و يا به تعبير ديگر آن را به آتشفشانی خاموش مبدل ساختند كه اندكی بعد با جرقه های آل احمد و شريعتی اين هيولای خفته بيدار شده و خود را در مركزساختار حكومت و گفتمان عمومی جامعه قرار داد،صادق هدايت به نقد سنتها می پردازد.

• هدايت نه خواستار فروپاشی ساختار همچون چپگراها يا پذيرش بي چون مدرنيسم و غرب گرايي و ليبراليسم مقلدوار فروغی و تقی زاده و ملكم خان بلكه وي معتقد بود سنتها آنچنان بايد مورد نقد و چالش قرار گيرند كه ديگر ياراي برخاستن و بازگشتن نداشته باشند و در اين هنگام ساختار بهترين آلترناتيو را انتخاب مي كند.

• صادق نويسنده اى بود كه گامهايی فراتر از ايران و زمانه خويش برداشته بود و به جهت نيز چهره اى غريب و مهجور در ميان روشنفكران زمان خود دا شت و در انزوای زيست و به تبعيد خودخواسته رفت و غريبانه در انزوا خود كشی كرد.

• امروز نيز روشنفكران بايد به جاي پاك كردن صورت مسئله و فروپاشي ساختار به نقد سنتها كه جامعه ايران را در منجلاب خود گرفتار است بپردازند و اصول اوليه دموكراسي و اخلاق مدني را نهادينه كنند.

•   

مرا چه سود اه و ناله كنم                                            

                             فكر مملكت چهار هزار ساله كنم

وطن پرستي مقبول نيست درايران                                

                            قلم بيار تا من اين ملك را حواله كنم

                                                                                                          صادق هدايت

(( زندگي به معناي واقعي كلمه اكنون ديگر غير ممكن شده است. منزلگاههاي ديرينه اى كه در آنها بزرگ شده و پرورش يافته ايم اكنون ديگر تحمل ناپذير شده اند . تاوان هر ارامشي را كه در آنها داشته ايم از رهگذر خيانتي كه دانايي به ما كرده است پرداخته ايم))

آدورنو اين جملات را در پاييز برگ ريز فاشيسم آلمان در وصف نوستالژيا روشنفكران بيان كرد و به تبعيد رفت تا بار ديگر تراژدي تاريخ روشنفكري تكرار شود.

غربت و تبعيد و حاشيه نشيني بازتاب ناقوسهاي سنت و هنجارهاي ست كه به احترام روشنفكران به صدا در مي اورند و در اين سرزمين ناقوسهايي كه براي هدايت ها و شاملوها گلشيري ها نواختند هنوز در گوشمان زنگ مي زند.

روشنفكر هميشه در حال نقد كردن است و در اين راه نه تنها سياست و ساختار حكومت و روابط قدرت را به نقد مي كشد بلكه گاه در برابر ملت ايستاده و سنتها و خرافه پرستيهاها و لايه هاي پنهان زندگي اجتماعي ايشان را به تصوير در مي آورد و گاه تاوانهاي بسيار سنگيني نيز پرداخته اند و از سوي عوام طرد و تكفير شده اند و گوشه عزلت و انزوا را بر سكوت ترجيح دادند.

سارتر مي گويد روشنفكر هرگز نمي تواند روشنفكرتر از زماني باشد كه جامعه او را محاصره و ريشخند ومحدود و تهديد ميكند تا آنطوركه مي خو.هداو را از كار دراورد.

پس در اين ظلمت و غربت روشنفكري سعي كردم در وبلاگ cafecomesh  اندكي از غم غربت بكاهم و خود را تسكين دهم و آرزوي روشنفكري آدورنو را جامه عمل بپوشانم.

((آرزوي روشنفكر اين نيست كه در آينده تاثيري بر روند كلي جهان بگذارد ،بلكه تنها اين است كه كسي روزي در جايي نوشته هايش را عينا همانطور كه او نوشته است بخواند.))                                                                                                      آدورنو

آرمين : خداحافظ پارلمان

محسن آرمين رفت.

او به ياد مي آورد لحظاتي كه دستانش را براي اداي سوگند نمايندگي بالا برده بود اما او اينك دستانش را براي خداحافظي وبه احترام ملت ايران بالا مي برد.

13 ابان 1358 محسن آرمين و ذيگر همرزمانش سفارت آمريكا را تسخير كردندواعضاي ان را به گروگان گرفتند مي گويند تاريخ در  هر دوره 2 بار تكرار مي شود يكبار بصورت تراژيك و بار ديگر بصورت كميك.

 تراژدی تسخير سفارت آمريكا در 13 ابان 1358 .اما تنها 23 سال زمان كافي بود تا تاريخ بصورت كميك تكرار شود و حيثيت وسوگند نمايندگي محسن آرمين و ديگر همرزمانش را براي رهايي اصلاح طلبي و پارلمان به گروگان گيرند.

انقلاب فرزندان خود را ميبلعد.

                                                                                                                              محمد